Aan wie gehoorzaamt u?

Preek van Pater van Beek O.F.M., 1979 Aan wie gehoorzaamt u?

Het verheugt mij, dat u met velen hier bijeengekomen bent op deze avond. Wat u te horen krijgt is een rustig maar sterk betoog. Ik zal proberen mijn voordracht, inleiding zeggen ze tegenwoordig, in zijn geheel, zonder pauze uit te spreken. En daarna kunt u onder elkander over de inhoud wat napraten, als u het de moeite waard vindt.

Ik vroeg eens aan een priester: ‘Waarom celebreert u het Heilig Misoffer niet meer zoals het door de eeuwen werd heen opgedragen, vastgesteld voor altijd door de Heilige Pius V: de Tridentijnse Heilige Mis ?’ Ja, het antwoord was kort: ‘Ik moet gehoorzaam zijn en daarom lees ik de Novus Ordo Missae.’ Aan wie gehoorzaamt u ? Ja, dat is een brandende vraag, aan wie? Om die vraag te beantwoorden, haal ik uit de Italiaanse pers eerst de lijst van personen die aanwezig waren op het Tweede Vaticaans Concilie. Een lijst van vrijmetselaars op hoge posten in de Kerk, maar de lijst is niet volledig. Op dit Concilie schitterden door hun aanwezigheid onder meer de volgende hoogwaardigheidsbekleders:

  1. 1 Sebastiano Baggio, (kardinaal) Prefect van de Congregatie voor de bisschoppen. Vrijmetselaar vanaf 14-8-1957.
  2. 2 Antonio Casaroli, de officiële naam is Agostino. Kardinaal en Staatssecretaris, vrijmetselaar vanaf 6-8-1957. Als opvolger van
  3. Jean Villot, de vorige staatssecretaris, ook vrijmetselaar vanaf 6-8-1966. Overleden een paar jaar geleden.
  4. Dan volgt Virgilio Levi, priester en onderdirecteur van de Osservatore Romano. Vrjmetselaar vanaf 4-7-1958.
  5. Fiorenzo Angelini. Bisschop van Messina en vrijmetselaar vanaf 14-10-1957.
  6. Pasquale Macehi. Particuliere secretaris van Paulus VI, lid van de Loge vanaf 23-4-1958.
  7. Alessandro Gottardi. Aartsbisschop van Trente. Eveneens lid vanaf 13-6-1959.
  8. Franco Biffi. Algemeen secretaris van de pauselijke universiteit van Lateranen, lid van de Loge vanaf 15-8-1959.
  9. Mechele Pellegrino. Kardinaal Aartsbisschop van Turijn. Behorende bij de vrijmetselarij vanaf 21-5-1960.
  10. Francesco Marchisano. Prelaat. Tweede secretaris van de Congregatie van de Katholieke opvoeding. Lid van de Loge vanaf 4-2-1961.
  11. Virgilio Noë. Ceremoniemeester van de Paus, tweede secretaris van de Congregatie voor de Eredienst, opvolger van Bugnini, lid van de Loge vanaf 3-4-1961.
  12. Annibale Bugnini. Aartsbisschop en vrijmetselaar in de 33ste graad vanaf 23-4-1961. Reeds voor 1958 werd hij uit het Vaticaan verwijderd door Paus Plus XII. Na een terugkeer onder Paus Johannes XXIII werd hij opnieuw uit het Vaticaan gezet door Paus Paulus Vl en verbannen naar Iran, waar hij geen kwaad kon doen Enige tijd later is hij aldaar een onnatuurlijke dood gestorven.[1]
  13. Leo Jozef Suenens. Aartsbisschop van Mechelen. Hij propageert de valse oecumene in zogenaamde Charismatische en Pinksterbeweging. Lid van de Loge vanaf 15-6-1967.
  14. Hugo Poletti. Kardinaal en Vicarus van Rome. Lid vanaf 17-2-1969.
  15. Mario Brini. Bisschop en secretaris van de Congregatie voor de Oosterse Kerken. Bij de Loge vanaf 13-7-1569.
  16. Mario Rizzi. Prelaat en Lid van de Oosterse Kerken en lid van de Loge vanaf 10-9-1969.
  17. Pio Vito Pinto. Officier van het Hooggerechtshof van de Heilige Stoel. Lid van de Loge vanaf 2-4-1970.
  18. Achille Liénart, bisschop van Rijsel. Vrijmetselaar geworden in Kortrijk in 1912.

1Bij deze gegevens, geacht gezelschap, dringt zich de vraag op: ‘aan wie gehoorzaamt u?’ Het antwoord op die vraag krijgen we van de Loge zelf: ‘Als wij eenmaal vaste voet hebben in het Vaticaan, doet de gehoorzaamheid de rest. Buiten het Vaticaan zijn er nog meer die hoge posten bekleden en lid zijn van de vrijmetselarij. Om deze vraag, ‘aan wie gehoorzaamt u?’, duidelijk te maken, gaan mijn gedachten naar het bekende woord van Paulus VI: ‘De rook van Satan is binnengedrongen in de Kerk.’

 

Och, de rook van Satan is meermalen doorgedrongen door de poorten van de Heilige Stad Gods. En een van de grootste overwinningen behaalde Satan in de Reformatie. Maarten Luther, de gesjeesde Augustijner monnik, riep uit: ‘Laat het Misoffer verdwijnen en het is uit met het katholicisme.’ Doch hij slaagde er niet in en het Kruisoffer bleef behouden. Van de opgang van de zon tot aan de ondergang, zoals de profeet Malakias zegt.

Maar deze keer, tijdens het Tweede Vaticaans Concilie, verscheen de Diabolos door middel van z’n dienaars, en onverhoeds vanuit een geheel andere hoek. De deur van de Conciliezaal stond wagenwijd voor hem open, reeds de eerste week. Hij sloop binnen langs de weg van de Heilige Gehoorzaamheid. Hij draaide die gehoorzaamheid om. Hij deed zijn naam eer aan. Zijn naam luidt Diabolos. Die naam betekent omkeerder, verdraaier, omdraaier omwroeter, omploeger.

Trouwens, alles moest om. Altaar om, een gewone tafel. In sommige kerken lijkt die tafel wel op een strijkplank. Communiebank, beelden, weg ermee. De priester omgedraaid met zijn rug naar het Heilig Sacrament. Het belijden van zijn schuld, het Confiteor, het Mea culpa, met de rug naar God. Niet diep gebogen, niet meer die nederige houding, maar rechtop.

Op 11 oktober 1972 riep Paus Paulus VI bij een algemene audiëntie met bezwerende stem uit: ‘U moet uw geloof zo beleven en uw godsdienst zo in praktijk brengen zoals uw ouders en opvoeders het u geleerd hebben in uw jeugd, en op de wijze zoals zij u hebben grootgebracht, en stoort u niet en slaat geen acht op de verwarring.’ Zijn woorden klonken als een alarmkreet , een noodkreet, een signaal.

De Plaatsbekleder van Jesus Christus had dus gesproken. En wat gebeurde er na dit S.O.S.-bericht? Heel iets bijzonders! Er gebeurde niets, er werd niet naar geluisterd. Geen gehoorzaamheid. Maar toch, enige tijd later vond er iets anders plaats na die noodklok van de Paus. Vele bisschoppen, priesters en vooral theologen deden precies het tegenovergestelde. Ze draaiden de gehoorzaamheid om als het ware. Ja, de grote Diabolos, die alles omdraait, kwam in actie. De tegenkerk, die kardinaal Benelli, ook vrijmetselaar, de postconciliaire noemde, voerde vernieuwingen in, beter gezegd vernielingen, waarin we juist niet zijn grootgebracht en opgevoed. Zij gehoorzaamde dus niet aan de Paus maar drongen ons hun (on)gehoorzaamheid op. Alles wat vanaf onze jeugd goed was en even te voren neergeschreven, wat onze ouders en opvoeders ons leerden, werd afgeschaft bespottelijk gemaakt en zelfs verboden.

Zeg me eens, goedbijdetijdtheologen, sinds wanneer werd, het Onbloedig Offer van Calvarië, zoals we dat eeuwen lang hebben opgedragen, wanneer werd dat verboden?, en door wie? Aan wie derhalve gehoorzamen wij in feite ? Nou ja, alles moest om, omvergegooid. Heilige beelden in stukken geslagen door nonnen, onder het zingen van liedjes. Nee, ik zal de straat niet noemen en ook niet de stad waar deze Godgewijde maagden wonen. De exorcismen moesten verdwijnen. Natuurlijk, vanzelfsprekend. De Satan, de omwroeter, had het juist gemunt op de exorcismen. Het exorcisme bij het H. Doopsel moest weg. Het exorcisme bij het H. Oliesel, het Sacrament van de stervenden, weg ermee. Het exorcisme bij de wijding van het water en het zout, het exorcisme, het gebed tegen de boze geest, moest op de helling, waardoor de demon meer kansen kreeg. Het exorcisme na iedere Heilige Mis, dat gebed tot de machtige H. Aartsengel Michael, waar is het gebleven? Niet meer nodig in deze tijd. Het door de demonen gevreesde Sacrament, het Sacrament van boetvaardigheid, de H. Biecht, wordt door de postconciliaire kerk verwaarloosd en is zo goed als verdwenen. De Satan vreest dit Sacrament, want door dit genademiddel verliest de boze vele zielen. Diabolischer kan het niet. Het zondebesef, geen notie meer van zonde, wegwerken en dit gestimuleerd door catecheten. De Tien Geboden waren zogenaamd aan tijd gebonden en werden omgewroet, verdraaid. De aan God toekomende glorie die allereerst staat, werd op de tweede plaats gesteld en de liefde tot de mensen, tot de naasten, kwam op de eerste plaats, maar dan wel verwaterd tot een menselijke medemenselijkheid. De H. Mis werd ’n Lutherse maaltijd ofwel een vrijmetselaarsmis, van Bugnini. Pastoor Kats van de Petrus- en Pauluskerk in Amsterdam, in de volksmond genaamd De Papegaai, verscheen na zijn dood aan een begenadigde ziel en zei: ‘Ik ben een ziel in het Vagevuur, bid voor mij.’ De hoogbegenadigde persoon reageerde: ‘Er wordt toch voor U gebeden, er worden zelfs H.H. Missen voor U opgedragen,’ waarop de verschijning antwoordde, ‘’Die hebben hier geen waarde. Bedoeld werd hier de Novus Ordo Missae, maar daarover aanstonds verder, duidelijker.”

Priesters, aan wie gehoorzaamt u in feite, als u de Novus Ordo Missae volgt? Durft u nog te preken over de eeuwige hel, waarover de Heer van de Kerk juist dikwijls heeft gepredikt? Lees er de H. Schrift, de Bijbel, maar eens over. Het ontstellende leerstuk van ons H. Geloof. Durft u nog de gelovigen te waarschuwen dat de H. Communie in staat van doodzonden ontvangen een heiligschennis is, alsook de handcommunie? Dat de mens volgens Sint Paulus door een heiligschennende Communie zijn eigen oordeel eet en drinkt? De grote bedrieger vanaf de beginne heeft vrij spel gekregen en zijn speelterrein is de postconciliaire Kerk. Paus Leo XIII, bijgenaamd Lumen Coeli, Licht van de hemel, ontving van God in een visioen het inzicht dat zo’n vijftig tot dertig jaren voor het jaar 2000, Leviathan persoonlijk uit de hel zou worden losgelaten om de Kerk te bestrijden. In de H. Schrift, in het boek Job, wordt gesproken over Leviathan. Dit is het monster, het beest. En daar trof deze Paus toen voorzorgsmaatregelen voor. Hij stelde gebeden samen van grote kracht, de exorcismen die de postconciliaire Kerk heeft weggewerkt.

Aan wie gehoorzaamt U?

En nu nog eens de ‘gehoorzaamheid!’ Heeft men ooit gehoorzaamheid geëist om te knielen in de Kerk en vooral tijdens de Consecratie? Dan wordt er geen gehoorzaamheid verlangd. Heeft ooit een Bisschop werkelijk ook maar één keer ingegrepen, – ik bedoel hier niet ’n vermaning waar men zich niets van aantrekt, maar daadwerkelijk ingegrepen, – tegen ’n priester die missen fabriceerde van eigen maaksel? Geen gehoorzaamheid. Het praatje van gehoorzaamheid als de Bisschoppen zelf niet durven ingrijpen? Dat praatje in een Kerk, waarin in feite elk voorschrift beschouwd wordt als een vodje papier voor de prullenmand. Moet men nog praten over gehoorzaamheid als Paulus VI bij herhaling zegt dat het habijt of toog gedragen moet worden door priesters en religieuzen? Om slechts een voorbeeld te noemen: de Godgewijde maagden die zich kleden als mondaine dames en de priesters in ’n spijkerbroek, aan wie gehoorzaamt u dan? Maar in dit geval is geen gehoorzaamheid geboden, dan wordt de gehoorzaamheid aan de religieuze laars of sandaal gelapt. En als Paulus VI bij monde van Kardinaal Staffa aan Kardinaal Alfrink laat weten, gebiedt, dat officiaals die echtscheidingen voltrekken zonder voldoende redenen moeten worden afgezet, dan volgt geen gehoorzaamheid, en de heren gaan rustig verder met hun kwalijke praktijken. Daar waar echte gehoorzaamheid dwingend vereist is, wordt die gehoorzaamheid volledig aan de kant gezet. Daar waar geen sprake is van gehoorzaamheid, wordt de meest domme gehoorzaamheid toegepast en bevolen. En de kudde volgt de herder gedwee als het maar gemakkelijk is. Bij voorbeeld zitten onder het H. Misoffer, niet knielen – gehoorzamen moet je. Handcommunie, klappen na de preek – gehoorzamen zult u. De H. Communie op de tong mag niet, gehoorzamen is de boodschap. Domme gehoorzaamheid, ik herhaal het nog eens. Heeft de Loge jaren geleden niet spottende gezegd: ‘Als we eenmaal zijn doorgedrongen in het Vaticaan, dan doet de gehoorzaamheid de rest.’ De rest wil zeggen: de Kerk de grond in boren. In al die jaren zijn we getemd en gedresseerd en de temmers kunnen wel verdiend rusten. De rust van het slagveld. Geachte aanwezigen, waarom? Ik kom nu terug op de verschijning van Pastoor Kats aan een begenadigde. Deze missen, zo zei hij, bedoeld wordt de Novus Ordo Missae, hebben hier geen waarde!

Geachte aanwezigen, we gaan ons nu bezig houden met ‘het Heilig Misoffer van alle tijden.’ Een essentieel gedeelte van de Heilige Mis is de offerande, dat wil zeggen dat er zonder offerande geen Heilig Offer bestaat. De offerande van de Tridentijnse Heilige Mis van de Heilige Paus Pius V geeft ons het licht om te begrijpen dat deze offerande een wezenlijk deel van het Heilig Misoffer is. In het offerandegebed bidden wij met de priester ‘Suscipe, Sancte Pater, omnipotens aeterne Deus, hanc immaculatam hostiam.’ Dat betekent: ‘Aanvaard, Heilige Vader, Almachtige Eeuwige God, deze smetteloze offergave,’ waarbij de Hemelse Vader gesmeekt wordt dat Hij deze offergave moge aanvaarden als een aangenaam en welgevallig offer. Welnu, de Kerk zal nooit die woorden hanc immaculatam hostiam, deze onbevlekte offergave, gebruikt hebben, als het slechts zou gaan om brood of vruchten der aarde, want deze gaven zijn niet onbevlekt. Alleen die offergave, die offerande, Jesus Christus, is onbevlekt, die een voortzetting is van het zoenoffer van Calvarië. Deze offerande, deze smetteloze offerande, is in de Novus Ordo Missae verdwenen, omdat men deze offerande, de onbevlekte, de smetteloze Jesus Christus verving door ’n gebed, ’n gebed van de gave bestaande uit brood en de vruchten der aarde, brood, het werk van mensenhanden. Maarten Luther schafte de offerande van de Tridentijnse Mis af en verving die offerande door gebeden, die gelijken op de Novus Ordo Missae van 1969. Er bestaat derhalve geen twijfel dat de nieuwe mis een Lutherse maaltijd is, maar geen offer. De protestanten begrijpen dit en daarom mogen zij sinds de invoering van de Nieuwe Mis gerust die ‘paapse afgoderij van vroeger’ zoals zij dat werd noemden, bijwonen. Daarom spreekt de postconciliaire kerk niet meer van Kruisoffer, Misoffer, het onbloedig Offer van Calvarië, maar van Eucharistieviering of maaltijd, liefdemaal, broederlijke maaltijd, broederlijk bijeen zijn, Agape, tafeldienst of gewoon viering. Jullie Tegenkerk laat alles vieren. Boete-viering, hoe kun je nou een boete vieren? Maar met deze boeteviering verdween het Sacrament van de H. Biecht.

Dan houden de modernisten nog erg van de woorddienst. Hebt u ook zo’n hekel aan woorddienst? De modernisten spreken bij voorkeur over de dienst, dan hebben ze speciale aandacht voor ’n sneldienst. De ware Kerk van Christus heeft zelf het volgende vastgesteld: wanneer een priester onder de Heilige Mis door ziekte of bij overlijden, het offer niet kan voortzetten, dan moet een andere priester, en bij afwezigheid in noodgeval, zelfs een geëxcommuniceerde priester het Offer voortzetten. En als hij niet weet hoe ver de zieke priester gevorderd is, dan moet hij de offerande herhalen. Deze bepaling wijst er op hoezeer de offerande essentieel is. In de Hof van Olijven verwerkelijkte de Heer in Zijn gebed de offerande van Zichzelf als zoenoffer aan Zijn Vader. Hij bekrachtigde de offerande met de woorden: ‘Mijn Vader, laat deze kelk aan Mij voorbijgaan, doch niet Mijn wil maar de Uwe geschiede’. En mocht dit nog niet voldoende zijn, dan moeten we wel bedenken, dat heel Zijn leven een voortdurende offerande was. Hanc immaculatam hostiam, een Onbevlekte Offerande.

Dames en Heren, De Novus Ordo Missae is gemaakt door zes niet-katholieke theologen onder supervisie van Mgr. Bugnini, vrijmetselaar in de 33ste graad. Zoals ik reeds zei, verbannen naar Iran. Dat geeft te denken. Laten die niet-katholieke theologen met hun vingers van onze Heilige Mis afblijven. Die postconciliaire kerk heeft deze nieuwe mis gehandhaafd tot op heden. Een kerk die alles tolereert, gedoogt, uitgezonderd het Heilig Misoffer aller tijden, zoals het werd vastgesteld door de bulle Quo Primo Tempore, door encyclieken eens en voor altijd vastgelegd. Een kerk die aan alles wenst deel te nemen. Die sociaal en alles tegelijk wil zijn en die vergeet: het zieleheil. Dat woord ‘ziel’ wenst de tegenkerk niet eens meer te gebruiken. Een kerk waarin de ergste dingen ongewroken blijven, die nooit werkelijk ingrijpt. Die onder het mom van openheid, openstaat voor alle meningen en zo menig contact onderhoud met het communisme, maar door diezelfde prominenten van het communisme zal worden opgeslokt, die zonder moeite in het Vaticaan ontvangen worden. Wij hebben bij onze priesterwijding de antimodernisteneed afgelegd. En onder ede beloofd de dwaalleringen te verwerpen die in de hedendaagse aan de wereld aangepaste kerk ingang hebben gevonden. De bisschoppen en de priesters van de postconciliaire kerk en zeker de ouderen onder ons hebben die zelfde eed afgelegd, inderdaad, maar velen hebben deze eed blijkbaar vergeten. De theologen, de farizeeërs, de schriftgeleerden , ten tijde van Christus hebben met hun kibbelzieke en ijdele pedanterie, de Messias en Zijn Heilsboodschap niet erkend. Daarom heeft de Heer Zijn Apostelen niet uit hun midden, uit hun rijen geroepen. Hij koos vissers en tollenaars in Zijn dienst, door de toenmalige Kerk, de Synagoge, veracht. God had hun geleerdheid niet nodig, bij Hem telt alleen de liefde. Zoals toen, zo is het ook nu. De schriftgeleerden van die tijd hadden zoals in onze tijd vertrouwen en vertrouwden op hun eigen wijsheid en ze waren en zijn in hun verwaandheid niet in staat de waarheid te erkennen En zij willen die ook niet kennen. Wat kan het voor nut hebben als Lenin, Marx of Mao bestudeerd worden, wanneer de hoofdzaken van het Christelijk Geloof vergeten worden? We zien toch waarheen dat geleid heeft. De verwaande blijft doof voor de waarheid. Slechts de deemoedige verkrijgt de genade om de waarheid te kennen, want nog nooit hadden wij zoveel ketters onder de theologen als vandaag. Zij weten ook niet meer, dat de waarheid eeuwig is en ondeelbaar, en zich niet laat manipuleren bij de meerderheid van stemmen. Ze zijn vergeten, dat de hel eeuwig duurt en zich niet laat afschaffen ondanks al hun krampachtige probeersels. Zij kunnen veel weten maar veel weten is nog lang geen wijsheid De waarheid willen ze aanpassen aan de tijdgeest en wat voor een tijdgeest? Het is een vergeefse onderneming. Het grootste sieraad dat de duivel aan de mens kan geven is de hoogmoed. Hij weet beter dan wie ook wat hoogmoed bij God betekent, want dat heeft hij ondervonden. Menig theoloog zal hij dat sieraad schenken. Professor Schillebeeckx en zijn clubje kunnen school gaan bij de Vissers, door de Heer van de Kerk Zelf onderwezen en geroepen. Bij al hun kennis bemerken zij niet eens dat zíj een secte zijn geworden en niet wij. Wij hebben het Geloof en de Traditie van eeuwen behouden. Daarom kunnen wij nooit in een schisma staan of een secte zijn. Zij die het geloof veranderd hebben vormen de sectariërs. Wij geloven heden nog hetzelfde als wij dat een twintigtal jaren geleden (1959, dus nog voor het Concilie) allen beleden hebben. Allen, ook zij die verantwoordelijk zijn voor die onveilige gids, de Nieuwe Katechismus voor volwassenen. Voor volwassenen? Moeten wij volwassen, die toch het goede geleerd hebben, soms ook nog een bijscholing ondergaan? Emeritus Kardinaal Alfrink, en gij, Bisschop Bluyssen en U, Bisschop Ernst, U, de meest verantwoordelijke van de Nieuwe en OMO-katechismus? Moeten wij volwassenen soms ook nog omgeschoold worden? Waren wij dan, onze ouders, onze godsdienstleraars en U twintig jaar geleden, aanhangers van een secte? Waren de Pausen, kerkvaders, kerkleraars en de martelaren ook sectariërs? Neen, zij die het geloof veranderd hebben!

Wij hebben nu twee Kerken. Welke Kerk bedoelt U? Over welk geloof spreekt U? Hebt U het over de Katholieke Kerks of over Uw eigen kerk? Wanneer U de Katholieke Kerk bedoelt, hoe kunt U zonder U te schamen dan beweren over die Kerk zo bezorgd te zijn, terwijl U op onbeschaamde wijze haar wetten overtreedt? Wat doet U anders wanneer U de leken toestaat de Communie uit te reiken of naar de zieken te brengen? Wanneer U toelaat dat de Communie onder beide Gedaanten wordt uitgereikt?

Wij staan hier voor twee Kerken. De door Christus gevestigde Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk, die tot het einde duurt, en die andere kerk, die U in Uw waanwijsheid in de openbaarheid hebt gebracht. Verwereldlijkt en zich alsmaar veranderend, omdat deze postconciliaire kerk met de wereld tot een accoord wil komen en steunt op de tijdgeest. Dat Geloof, dat de grootsten in onze Kerk onderwezen en bemind hebben, zullen wij nooit, ongeacht hoe, te grabbel gooien. Voor wie dan ook. Wij en ook U hebben destijds geleerd in onze oude maar niet verouderde katechismus, dat de bisschoppen de opvolgers zijn van de apostelen. Wij hebben wettig aangestelde bisschoppen. Maar dat iemand die wettig is aangesteld, impliceert nog niet dat hij ook goed is. Een wettige vader is nog niet altijd een goede vader voor het kind. En de woorden van onze Heer, gezegd tot Zijn Apostelen, luiden ‘Wie u hoort, hoort Mij, en wie u versmaadt, versmaadt Mij.’ Daarmee bedoelde de Heer van de Kerk vanzelfsprekend de Geloofsapostelen, zonder Judas, de verrader. En als er onder die twaalf Apostelen tien verraders geweest zouden zijn, dan zou Hij met die woorden die twee overgebleven Geloofsgetrouwe Apostelen bedoeld hebben.

Dames en Heren, Ik kom aan het einde van mijn lezing. In de Apocalyps, 12de hoofdstuk vers 6, lees ik ‘Maar de Vrouw nam de vlucht in de woestijn, waar Zij een plaats heeft door God bereid om daar te worden gevoed.’ Drie woorden, de Vrouw in de woestijn en gevoed. De Vrouw, dat is de gemeente Gods, de Kerk. In de woestijn, dat is de Kerk; de ware Kerk moet zich isoleren van de vijandelijke heidense wereld en gevoed worden door het woord Gods en de H. Communie.

De Vrouw, Zij is de geestelijke Moeder van vele kinderen. In geestelijke zin wordt dit toegepast op Maria, de Moeder van de Kerk. Haar verblijf in de woestijn voor enige tijd, want de ware Kerk zal herleven, hoewel ze nu in de schaduw staat. Ook u, Geloofsgetrouwen, zult met weinigen staan in de schaduw. En ons leven zal gelijken op het leven van de eerste Christenen. Christus’ Kerk is haar weg gegaan, soms ondergedoken in de catacomben, soms in bloed en tranen en ook in de grootste triomfen, maar dan de triomf van het Kruis. Weest niet ontmoedigd wanneer wij de Heilige Geheimen moeten vieren in de ruimte die niets weg heeft van een kerkgebouw. Het ware Offer zal herleven, ofschoon het nu nog onder de korenmaat staat. Maar dat doet er niet toe, of dit offer wordt opgedragen in een huiskamer, een loods of schuur Beter desnoods in een stal dan in een kathedraal waar heiligschennis geschieden. Misschien moeten wij in het geheim bijeenkomen. Uw houding zal moeilijkheden opleveren met uw kinderen, uw familie en kennissen en met uw klooster. Gij zult niets meer gemeen hebben met de modernistische Tegenkerk Het is de scheiding die zich voltrekt, maar waarvoor we reeds lang gewaarschuwd zijn. Meewarig spreken de modernisten over die verontruste katholieken. Neen, wij zijn niet de verontrusten, maar wel de Geloofsgetrouwe onderdrukten. Maar gelijk verdrukten voelen we ons broeders. We zijn niet verlaten, we hebben de vaste overtuiging dat de Heer van de Kerk bij ons is! Kop op en begin opnieuw als in de catacomben zoals in de eerste tijden van het Christendom. Met een Geloof, meer levend dan ooit te voren. Menige katholiek heeft jarenlang zijn praktijk beleefd op z’n sloffen. Moge nu blijken dat er van de moed van de eerste Christenen nog iets in ons is overgebleven. De moed van de Martelaren.

Geacht gezelschap, in de Babylonische gevangenschap brandde het hart van de kinderen van Sion naar de Heilige Stad Jerusalem, en de Psalmist heeft ons een eed van trouw bewaard. ‘Jerusalem,’ aldus de Psalmist, ‘indien ik U zal vergeten, dat dan mijn rechterhand verdorre om niet meer op de harp te spelen, dat dan mijn tong aan mijn gehemelte vastkleve, om geen lied meer te kunnen zingen,’ en dat zij ook onze eed van trouw. Mijn hand verdorre tot iedere daad en mijn tong tot ieder lied, zo ik mijn Kerk, mijn hoogste vreugde, zou vergeten. Wees fier op uw Kerk, die omstraald is met de luister van een groot verleden. Wat betekenen een paar vuile bladzijden in de Kerkgeschiedenis in vergelijking bij die reeks prachtige banden. Want wie ogen heeft om te zien en zin heeft voor grootheidsverhoudingen moet zijn Moederkerk groeten zoals Koning Samuel zijn moeder groette met de woorden: ‘Moeder, gij hebt hen allen overtroffen!’

Ik heb gezegd, en ik dank u allen voor uw aandacht.

Pater A.H.Fr. van Beek, O.F.M.

 

Bij ons zijn verkrijgbaar onder andere (prijzen exclusief verpakkings- en portokosten):

  • Ball Martinez, M., Die Unterminierung der Katholischen Kirche, (jarenlang journaliste voor de wereldbladen te Rome legt uit hoe al voor 1958 de Kerk ondermijnd werd), € 14,95
  • Bodewes, H., Het Heilig Misoffer, Oldenzaal 1994, € 5,95
  • Cekada, Eerw. Heer A., Welkom bij het Traditionele Latijnse Misoffer, (behandelt het ontstaan en de vernietiging van de H. Mis), ’s-Hertogenbosch z.j., € 2,95
  • Davies, M., De Liturgische Schipbreuk, Vijfentwintig Jaar Nieuwe Mis, Una Voce Nederland, € 6,95
  • Het Heilig Misoffer naar het Romeins Missaal, Una Voce Nederland, € 3,75 (kerkboekformaat)
  • Katechismus van het bisdom Haarlem, 1948, € 7,75
  • Katechismus of Christelijke Leer ten gebruike van de Nederlandse bisdommen, Utrecht 1917, € 9,75
  • Katechismus ten gebruike van alle bisdommen van België, 1954, € 2,-
  • Katechismus des Oratoriums (Prof. Dr. Siebel zet met voorbeelden uiteen welke ketterijen Vaticanum II en zijn hiërarchie en clerus aanhangen) € 24,75 (ook in het Frans en Engels)
  • Lefebvre, Mgr. M., Open Brief aan radeloze katholieken, Lux Mundi 1986, € 13,75
  • Paus Pius X, Encycliek Pascendi (legt het modernisme uit en veroordeelt het als ketterij), € 6,75
  • Schmidberger, F., Eerw. Heer, Time Bombs of the Second Vatican Council, Angelus Press, 2005, € 3,50
  • Vennari, J., The Permanent Instruction of the Alta Vendita, A Masonic Blueprint for the Subversion of the Catholic Church, Tan Books, 1999, € 3,90
  • Vernooy W.P., Eerw. Heer H., Het Priesterschap van Boven (legt uit hoe oneindig het Katholiek Offerpriesterschap verschilt van het modernistische voorganger‘priesterschap’), € 18,75
  • Wijwater gewijd volgens de oude ritus door een Katholiek Offerpriester, tegen verpakkings- en verzendkosten
  • Driekoningenwater gewijd volgens de oude ritus door een Katholiek Offerpriester, tegen verpakkings- en verzendkosten.
Docterskampstraat 2-8512 5222 AM ’s-Hertogenbosch      *              tk@ziggo.nl

Vraag een gratis proefnummer aan van ons kwartaalblad Introibo

 

[1] Zie I. Millenari, Wir klagen an (Via col vento in Vaticano), Aufbau Berlin, 2002

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.