DE ‘GROTE AFVAL’ IS ONHERROEPELIJK

 

De gebeurtenissen als gevolg van het 2e Vaticaans concilie stemmen precies overeen met de voorzeggingen in de H. Schrift, die het eindstadium van de geschiedenis van de mensheid beschrijven. De, het protestantse voorbeeld navolgende, grote apostasie of geloofsafval in de Katholieke Kerk volgens 2 Tessalonicenzen 2, 3, is onherroepelijk; met een nietig aantal van hen, die hun katholieke Geloof zijn trouw gebleven (zie Mattheüs 24, 24 en Lukas 18, 8). De getalsmatige omvang van de geloofsafval was uniek,het wordt echter in de schaduw gesteld door haar metaphysische (bovenzinnelijke) betekenis; want daardoor werd het verlossingswerk van Christus bijna volledig tot stilstand gebracht. Want deze afval is, wanneer men de leerstellige oorsprong nagaat, de weigering om het verlossingswerk van Christus volgens de door Christus bepaalde voorwaarden aan te nemen.
Deze voorwaarden verlangen van de mensen om een aan God welgevallig leven te leiden door het opvolgen van de Geboden van God in een niet aflatende moeizame, offers vergende strijd tegen de verleidingen van de gevallen menselijke natuur (door de gevolgen van de erfzonde), waarvan de overwinning door de mensen mogelijk is door het benutten van de door Christus op het Kruis verdiende genade, die hen in de sacramenten van de Katholieke Kerk ter beschikking worden gesteld. De protestantse afgevallene wijst deze voorwaarde af, want hij weigert zich zijn gevallen natuur beperkingen op te leggen; door de protestantse sola fide-leer is hij vol vertrouwen, dat hij zijn redding zonder morele inspanning verwerkelijken kan.
De grootste catastrofe bij de afvalligen van het Geloof is in het bijzonder gelegen op het gebied van de gevallen menselijke natuur, in alle vormen van geslachtelijke immoraliteit. Deze wijdverbreide gewoontezonden roepen een denk- en levenswijze op, die tenslotte het besef en het begrip van zonde doet verdwijnen en terugkeer tot de op God betrekking hebbende moraal praktisch onmogelijk maken. Dit verklaart het feit dat nooit een apostatische protestantse sekte tot het ware katholieke Geloof is teruggekeerd, in tegenstelling met vroegere christelijke ketterse afscheidingen. Dit kan niet genoeg benadrukt worden, vanwege de valse hoop van niet weinigen, die denken dat de afvallige kerkorganisatie op zekere dag weer tot het ware Geloof terugkeert.
Nu is de samenleving een na-christelijk tijdperk ingegaan, waar de satan bijna ongehinderd zijn invloed kan uitoefenen, daar de genademiddelen hoegenaamd niet meer ter beschikking staan door het ontbreken van geldige Heilige Missen en sacramenten. De mensheid roept de vernietiging over zichzelf af, omdat zij Gods
doel van de schepping en de verlossing door Christus met verachting afwijst.

Uit Einsicht 1973, door Dr. Hugo Maria Kellner (in samenvatting)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.